روش های قالبگیری ایمپلنت

234

ایمپلنت یکی از بهترین روش های جایگزینی دندان از دست رفته است. دندانی که از دست رفته است باید به شکلی جایگزین شود که عملکرد و ظاهری مشابه دندان های طبیعی داشته باشد. ایمپلنت این امکان را برای شما فراهم می کند. از زمانی که تصمیم می گیرید با کاشت ایمپلنت دندان از دست رفته ی خود را جایگزین کنید تا روزی که دندان مصنوعی شبیه دندان خودتان بر روی آن قرار می گیرد، زمانی دراز طول می کشد. در این حین فرایندهای مختلفی نیز بر روی فرد متقاضی انجام می شود. در نهایت، دندان از دست رفته با روشی مطمئن و کاربردی جایگزین می شود.

ایمپلنت روشی هزینه بر است و البته که درصد موفقیت بسیار بالایی دارد. برای بیشتر افراد کاشت ایمپلنت امکان پذیر است و منع کاشت ایمپلنت شامل عده ای کمی می شود. هر چند فرایندهایی انجام می شود تا ایمپلنت را برای شما امکان پذیر کند. مثلا یکی از شرایط مناسب بودن برای کاشت ایمپلنت این است که استخوان فک کافی داشته باشید. اگر چنین نباشد، ممکن است دارای شرایط پیوند استخوان فک باشید و برای ایمپلنت مناسب شوید.

در این مقاله به طور مختصر با ایمپلنت و فرایندهای آن آشنا می شوید و سپس درباره ی روش های قالبگیری ایمپلنت اطلاعاتی کسب خواهید کرد. اگر متقاضی ایمپلنت هستید و یا جراحی کاشت ایمپلنت را به تازگی انجام داده اید، این مقاله را به دقت بخوانید.

خلاصه ای درباره ی ایمپلنت

افرادی که یک یا چند دندان خود را از دست داده اند می توانند از کاشت ایمپلنت دندان برای جایگزینی دندان از دست رفته استفاده کنند.

چه کسانی کاندید مناسبی برای ایمپلنت هستند؟

  • بیمار نکات بهداشتی را رعایت کند و از بهداشت دهان و دندان مناسبی برخوردار باشند.
  • باید دارای استخوان کافی فک باشد زیرا ایمپلنت درون استخوان کاشته می شود و استخوان اطراف آن رشد می کند و آن را می گیرد و محکم می کند.
  • نباید بیماری زمینه ای مشکل ساز و یا بیماری های مزمن و خودایمنی داشته باشد، در این صورت هیلینگ ایمپلنت دچار مشکل می شود.
  • در صورتی که فرد مشکلات لثه ای داشته باشد، مثلا التهاب یا عفونت لثه داشته باشد، ایمپلنت او دچار مشکل می شود.

فرایند کاشت ایمپلنت

وقتی بررسی ها و معاینات لازم برای شما انجام شد و برنامه ی درمانی برای شما در نظر گرفته شد، جراحی کاشت ایمپلنت صورت می گیرد. برای این کار ابتدا برشی کوچک در لثه ایجاد می شود و ریشه ی پیچ ماننده تیتانیومی ایمپلنت درون استخوان قرار می گیرد. مجددا لثه بر روی آن بخیه زده می شود و فرد وارد دوره ی هیلینگ ایمپلنت می شود.

در هیلینگ که می تواند از یک ماه تا چند ماه طول بکشد، استخوان اطراف ایمپلنت رشد می کند و آن را در جای خود محکم نگه می دارد. در این دوره فرد باید توصیه های بهداشتی خاصی را رعایت کند تا هیلینگ به خوبی و با سرعت بیشتری اتفاق بیفتد. البته که به ندرت ممکن است ایمپلنت شکست بخورد و این اتفاق با علائمی همراه است که بعد از انجام جراحی کاشت ایمپلنت با عنوان علائم خطر به فرد توضیح داده می شوند و آموزش های لازم به آنان گفته می شود.

قالبگیری ایمپلنت

بعد از هیلینگ ایمپلنت

بعد از این که هیلینگ به طور کامل اتفاق افتاد، نوبت به مرحله ی نهایی بازگردانی دندان از دست رفته می رسد. این مرحله قالبگیری است. قالبگیری انواع متفاوتی دارد و به روش های مختلفی انجام می شود. انتخاب روش بستگی به ترجیح دندان پزشک، شرایط بیمار و نوع ایمپلنت کاشته شده دارد. انتخاب کراون مناسب با رنگ متناسب و تست گاز گرفتن مناسب نیر در این مرحله انجام می شود. برای کسب اطلاعات بیشتر مقاله ی “هیلینگ ایمپلنت چیست؟” را در وب سایت دکتر محمد نیک زاد مطالعه فرمایید.

ارزیابی

در این مرحله هیلینگ ایمپلنت دندان بررسی می شود. از بیمار پرسیده می شود که این دوره برای اون چطور گذشته است. اذیت شده است و یا مشکلی داشته است؟ اگر هیچ مشکلی وجود نداشته و بیمار علامتی ندارد، قالبگیری انجام می شود. قالبگیری باید به شکلی انجام شود که بیمار هیچ دردی احساس نکند.

معاینه ی بالینی

در معاینه ی بالینی، ثبات ایمپلنت بررسی می شود. ثبات ایمپلنت با مشاهده و معاینه ی فیزیکی بررسی می شود. بافت های اطراف ایمپلنت نیز باید سالم باشند و به هیچ عفونت و یا التهابی درگیر نشده باشند.

قالبگیری

قالبگیری با یکی از روش های باز و یا بسته (اوپن تری و یا کلوزد تری) انجام می شود که پیش تر به معرفی آن ها می پردازیم. انتخاب رنگ نیز در اینجا انجام می شود. موادی که برای قالبگیری استفاده می شوند باید از قوام خوبی برخوردار باشند و همچنین وقتی بیمار آن را گاز می گیرد، حالت سه بعدی خود را حفظ کنند.

قالبگیری با یکی از روش های باز و یا بسته (اوپن تری و یا کلوزد تری) انجام می شود

روش های مختلف قالبگیری ایمپلنت

قالبگیری ایمپلنت از اهمیت بالایی برخوردار است زیرا تعیین کننده ی شکل نهایی دندان  بازگردانی شده است. در صورتی که قالبگیری دقیق و صحیح انجام گیرد، کراون مناسب ساخته خواهد شد و بیمار از نتیجه ی گرفته شده راضی خواهد بود. انتخاب روش مناسب قالبگیری بستگی به عوامل مختلفی دارد که یک از آن ها نوع ایمپلنت کاشته شده برای بیمار است. برای قالبگیری دو روش وجود دارد که عبارت اند از؛

قالبگیری تری باز یا مستقیم (open tray impression)

این روش از دقت بالاتری برخوردار است و معمولا ترجیح متخصصان و دندان پزشکان استفاده از این روش است، مگر به کارگیری آن امکان پذیر نباشد. وقتی شانه ی ایمپلنت عمیق کار گذاشته شده است (۳ میلی متر یا بیشتر) از این روش استفاده می شود. گاهی نیز بافت نرم اجازه ی نشستن تری بسته را به طور دقیق نمی دهد. در این صورت هم از قالبگیری تری باز استفاده می شود. روش قالبگیری تری باز اجازه ی دسترسی مستقیم به فیکسچرهای ایمپلنت را به دندان پزشک می دهد. این قالبگیری در مواقعی که ایمپلنت های کاشته شده موازی نیستند استفاده ی زیادی دارد زیرا به به راحتی می شود از ایمپرشن کوپینگ ها قالب گرفت. اتصال کوپینگ ها به بالاتر بردن دقت قالب گیری کمک می کند.

ابتدا اباتمنت یا پایه از ایمپلنت برداشته می شود و ایمپلنت و بافت اطراف آن به خوبی بررسی می شود. سپس از یک فیکسچر استفاده می شود. این فیکسچر برای قالب گیری تری باز ضروری است، در این هنگام از قرارگیری فیکسچر تصویربرداری می شود تا از کحل درست قرارگیری آن اطمینان حاصل شود. درون و اطراف قالب ماده ی خاصی تزریق می شود تا شکل بافت نرم را به طور کامل به خود بگیرد. مواد اضافی از اطراف قالب پاک می شوند. بعد از این که ماده ی قالبگیری شکل خود را می گیرد، پیچ های قالب باز می شوند و شکل گرفته شده ی دهان از آن خارج می شود. قالب قرار داده شده برای قالبگیری ایمپلنت می تواند از پیش آماده شده و یا ساخته شده و مخصوص خود بیمار باشد. بدون شک قالب های ساخته شده و مخصوص خود بیمار نتیجه ی بهتری به دست می دهند. مجددا انالوگ های ایمپلنت به کوپینگ ها متصل می شوند و قالب نیز با رنگ انتخاب شده ی دندان جایگزین به آزمایشگاه فرستاده می شود.

قالبگری تری بسته یا غیر مستقیم (closed tray impression)

این روش قالبگیری هنگامی کاربرد دارد که؛

  • ایمپلنت ها موازی کاشته شده باشند و تعداد آن ها کم باشد.
  • هنگامی که باز کردن دهان بیمار و قرار دادن قالبگیری مستقیم با دشواری همراه باشد.

همان طور که گفته شد قالبگیری مستقیم روش ترجیحی دندان پزشکان است و بیشتر انجام می شود زیرا دسترسی در آن بیشتر است و بنابراین قالب گرفته شده دقیق تر است. برای قالب گیری بسته معمولا از قالب های از پیش تعیین شده ی فلزی و یا پلاستیکی استفاده می شود. در قالبگیری بسته و غیر مستقیم، ترنسفر کوپینگ ها در ایمپلنت قرار داده می شوند و ماده ی قالبگیری تزریق می شود و بعد از شکل گیری قالب، ترنسفر کوپینگ ها از ایمپلنت باز می شوند و قالب خارج می شود و به آزمایشگاه فرستاده می شود. در این روش احتمال خطا بیشتر است.

روش دیگری هم وجود دارد که اخیرا توسط دندان پزشکی ارائه شده است و آن عبارت است از؛

قالبگیری دیجیتال

با پیشرفت علم دندان پزشکی روش ها و فرایندهای دیجیتال در حال پیشرفت و به کارگیری است. برای این کار از اسکن های سه بعدی متفاوتی استفاده می شود.

قرارگیری کراون مناسب بیمار روی پایه امپلنت بعد از قالب گیری

مراقبت های بعد از اتصال دندان بر روی ایمپلنت

اگر می خواهید مشکلی برای ایمپلنت و کراون متصل شده بر روی آن پیش نیاید باید نکات زیر را رعایت کنید؛

دهان خود را پاکیزه نگه دارید

رعایت بهداشت دهان و دندان برای سلامت دندان ها و همچنین سالم نگه داشتن ایمپلنت و کراون روی آن بسیار موثر است. رعایت این بهداشت با دوبار مسواک زدن در روز و نخ دندان کشیدن امکان پذیر است. توجه داشته باشید که هر شش ماه یک بار برای شست و شوی حرفه ای توسط دندان پزشک باید مراجعه کنید و این در حفظ طول عمر ایمپلنت نیاز است. رعایت این نکته ساده ترین و در کمال تعجب اولین مسئله ی مهم در طول عمر امپلنت است.

همچنین حفظ بهداشت دندان سبب حفظ سلامت لثه ها و به تبع آن جلوگیری از عفونت پری ایمپلنتیتیس یا عفونت اطراف ایمپلنت است.

رژیم غذایی مناسب و نوشیدن زیاد آب

هنگامی که یک دندان مصنوعی در دهان خود دارید باید بسیاری از توصیه های بهداشتی را رعایت کنید. نباید بر اجسام سخت و محکم گاز بزنید و آن ها را بجوید زیرا ممکن است کراون را تحت فشار و شکستگی قرار دهد. باید از خوردن مواد غذایی چسبنده بپرهیزید. از نوشیدن الکل خودداری کنید و یا مصرف آن را به حداقل برسانید. مصرف الکل می تواند بر روی چسب کراون اثر بگذارد و با خالی شدن زیر کراون محیطی برای رشد میکروب ها فراهم کند.

ترک عادات نامناسب

از فشردن فک خود بر روی یکدیگر بیش از اندازه پرهیز کنید. نباید دندان قروچه کنید و اگر این عادت را دارید و یا در شب و هنگام خواب دندان قروچه می کنید باید از محافظ های شبانه استفاده کنید. در صورتی که سیگار مصرف می کنید آن را ترک کنید و و اگر از انجام این کار ناتوان هستید تا جایی که می توانید مصرف سیگار خود را کاهش دهید.

به طور منظم به دندان پزشک خود مراجعه کنید

مراجعه به دندان پزشک دو بار در سال ضروری است. با این مراجعات اگر مشکلی در دندان های شما باشد و شما متوجه آن نشده باشید، تشخیص داده می شود و با درمان پیش از موعد آن از ایجاد شدن بیماری ها و التهابات لثه و یا عفونت اطراف ایمپلنت جلوگیری می شود.

تعویض روکش ایمپلنت

در صورتی که برای روکش ایمپلنت مشکل خاصی پیش آید، مثلا شکسته، لب پر و یا ترک خورده شود، می توان آن را تعویض کرد. روکش ها می توانند با پیچ و یا چسب به ایمپلنت متصل شوند. روکش هایی که با پیچ به ایمپلنت متصل می شوند به راحتی قابل تعویض هستند اما روکش هایی که با چسب به ایمپلنت متصل می شوند اندکی دشوارتر از محل اتصال خود جدا می شوند، مخصوصا اگر در حین فرایند اتصال از چسب بسیار قوی استفاده شده باشد. هر کدام از این روش های اتصال عایب و مزایای خود را دارند و بهترین و مناسب ترین روش با تشخیص دندان پزشک برای شما به کار برده خواهد شد.

برای دریافت مشاوره و دریافت سؤال بیشتر، با کلینیک تخصصی دندانپزشکی دکتر محمد نیکزاد تماس حاصل فرمایید.

۰۲۱۲۲۰۸۱۹۰۲

منبع : researchgate

ممکن است شما دوست داشته باشید
نظر شما چیست؟

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.