آیا امکان تعویض یا برداشتن ایمپلنت وجود دارد؟

252

همان طور که می دانید ایمپلنت یکی از بهترین و پرطرفدارترین روش های جایگزینی بی دندانی است. بسیاری از اشخاصی که یک یا چند دندان (حتی همه ی دندان ها) خود را از دست داده اند، می توانند از این روش به عنوان جایگزینی بی دندانی استفاده کنند. ایمپلنت نزدیک ترین روش به دندان طبیعی است و علاوه بر کارکرد مشابه دندان طبیعی که دارد، به حفظ استخوان فک و عدم تحلیل آن و در نتیجه به حفظ شکل صورت کمک می کند.

کاشت ایمپلنت دندان از فرایندهای جراحی با درصد موفقیت بسیار بالاست. معمولا کم پیش می آید که مشکلی در کاشت ایمپلنت رخ دهد. اما مانند سایر فرایندهای دندان پزشکی ممکن است همیشه موفق عمل نکند و در مواردی با شکست مواجه شود. همان طور که گفته شد شکست در فرایند کاشت ایمپلنت رخدادی غیر معمول است، اما در صورتی که چنین اتفاقی برای شما افتاد، دچار استرس و اضطراب نشوید.

ایمپلنت نسبت به روش های دیگر هزینه ی بیشتری دارد و همچنین دوام آن نیز بیشتر است. در صورت مراقبت مناسب می توانید آن را تا آخر عمر حفظ کرده و از آن استفاده ببرید. اما آیا می توان ایمپلنت را تعویض کرد یا برداشت؟ چرا باید نیاز به تعویض یا خارج کردن ایمپلنت برای بیمار پیدا شود؟ در چه شرایطی این دو عمل انجام می شود؟

در این مقاله در ابتدا به طور مختصر با مشکلات ایمپلنت آشنا می شوید و سپس به این سوال مهم پاسخ داده خواهد شد. با ما همراه باشید.

ایمپلنت چیست و از چه اجزایی تشکیل شده است؟

بیشتر ایمپلنت های دندانی از سه جز تشکیل می شوند؛

  1. یک بدنه ی پیچ مانند از جنس تیتانیوم که درون لثه قرار می گیرد و استخوان فک اطراف آن رشد می کند.
  2. یک بخش کوچک که پایه نامیده می شود و ریشه ی پیچ مانند تیتانیومی را به روکش (دندان مصنوعی) متصل می کند.
  3. در نهایت یک کراون یا روکش که شبیه دندان های طبیعی است و هم سطخح آن ها قرار می گیرد و بر روی پایه محکم می شود.

اگر حتی یکی از این اجزا آسیب ببینند و دچار مشکل شوند، باقی اجزای تشکیل دهنده نیز می توانند آسیب ببیند. ایمپلنت، همان طور که گفته شد از فلز تشکیل شده است اما فرایندی بیولوژیکی به نام استئواینتگریشن سبب عملکرد طبیعی آن می شود. استئواینتگریشن فرایندی است که طی آن بدن سلول های استخوانی جدید می سازد و این سلول ها اطراف ایمپلنت را می گیرند و آن را همچون ریشه ی دندان طبیعی حمایت می کنند. اگر این فرایند بعد از کاشت ایمپلنت رخ ندهد، مشکلی وجود دارد و نمی توان از ایمپلنت به خوبی و با درصد موفقیت بالا استفاده کرد.

از کجا بفهمیم ایمپلنت دندان ما با شکست مواجه شده است؟

هنگامی که استخوان اطراف ایمپلنت رشد نمی کند، یکی از علائم احتمالی موجود، تکان خوردن و شل بودن ایمپلنت در لثه است. در ابتدا ممکن است تحرک به قدری ناچیز باشد که تنها توسط دندان پزشک بتوان آن را تشخیص داد. اما با گذر زمان این تکان خوردن و متحرک بودن به قدری افزایش پیدا می کند که هنگام صحبت کردن و جویدن، بیمار تکان ها و تحرک ایمپلنت را به طور کامل احساس می کند. فرایند کاشت ایمپلنتی که با شکست مواجه شده باشد، به طور دائم در حال حرکت خواهد بود.

علائمی که ممکن است نشان دهنده ی عدم استئواینتگریشن باشند عبارت اند از؛ درد، ورم و عفونت. اما شکست کاشت ایمپلنت همیشه به این شکل خود را نشان نخواهد داد. اگر دندان پزشک متوجه متحرک بودن ایمپلنت شما شود، ممکن است درخواست تصویربرداری با اشعه ی ایکس کند تا بتوان از طریق آن رشد استخوان را بررسی کرد. تصویر برداشته شده با اشعه ی ایکس از ایمپلنت شکست خورده واضحا عدم رشد استخوان اطراف ریشه ی پیچ مانند ایمپلنت را نشان می دهد.

عواملی که ما را در خطر شکست کاشت ایمپلنت قرار می دهند کدام اند؟

عواملی که در موفقیت فرایند کاشت ایمپلنت موثر هستند بسیارند، اما برخی عادات و شرایط جسمی هستند که شما را در خطر شکست این جراحی قرار می دهند. این موارد که باید به آن ها توجه بسیار کرد عبارت اند از؛

  • بیماری های لثه می تواند به کاشت ایمپلنتی که در مرحله ی بهبودی است آسیب برساند.
  • دندان قروچه می تواند یکی از عوامل آسیب رسان به ایمپلنت کاشته شده باشد.
  • بیماری هایی همچون استئوپروز (پوکی استخوان) می توانند به روند بهبود و تشکیل استخوان در اطراف ایمپلنت صدمه وارد کنند.
  • یکی دیگر از مواردی که می تواند برای مرحله ی بهبودی کاشت ایمپلنت مشکل ساز باشد، سرطان و درمان های سرطان است. زیرا این درمان ها ممکن است بر روند بهبودی استخوان ها تاثیر منفی بگذارند.
  • سیگار کشیدن یکی دیگر از ریسک فاکتورهای شکست کاشت ایمپلنت است.
عواملی که باعث شکست ایمپلنت دندان می شود

چه زمانی باید ایمپلنت را خارج کرد؟

ایمپلنت دندانی که شرایط زیر را داشته باشد باید خارج شود؛

  • ایمپلنتی که عفونت کرده باشد.
  • حساسیت نشان دادن به ایمپلنت؛ برخی بیماران ممکن است نسبت به فلز ایمپلنت حساسیت نشان دهند. این حساسیت می تواند سبب ناراحتی و معذب بودن فرد شود. اگرچه بروز چنین حساسیتی نادر است اما به محض این که بروز کند باید ایمپلنت را خارج کرد.
  • ناراحتی و معذب بودن؛ مشکل دیگری که ممکن است نیاز به خارج کردن ایمپلنت را ایجاد کند احساس ناراحتی و معذب بودن برای فرد است. البته که بالافاصله بعد از کاشت ایمپلنت، داشتن این احساس طبیعی است اما اگر این شرایط ادامه پیدا کند ممکن است دلیل دیگری پشت این مسئله باشد. یکی از مهم ترین مسائلی که به کاهش این ریسک کمک می کند، انتخاب دندان پزشک ماهر و باتجربه است.
  • ایمپلنتی که بخش اعظم استخوان اطراف آن از دست رفته باشد.
  • ایمپلنتی که تحت تاثیر التهاب یا عفونت درد داشته باشد.
  • ایمپلنتی که ترک خورده باشد یا شکسته شده باشد.
  • ایمپلنتی که در محل اشتباه کاشته شده باشد و نتوان آن را تصحیح کرد.
  • ایمپلنتی که تکان می خورد و متحرک است.
  • ایمپلنتی که علائم همراه را دارد و علاوه بر آن استخوان به خوبی از آن پشتیبانی نمی کند.
  • ایمپلنتی که لثه اطراف آن عقب نشینی کرده و تحلیل رفته است و سطح ایمپلنت مشخص شده است و در معرض دید قرار گرفته است.
  • ایمپلنتی که ریشه ی تیتانیومی پیچ مانند آن شکسته شده باشد.

اکثر این موارد همراه با علائم هستند و نشان دهنده ی شکست ایمپلنت می باشند، یا خبر زود هنگام از شکست قریب الوقوع کاشت ایمپلنت می دهد.

شکست زود هنگام و دیر هنگام کاشت ایمپلنت

شکست ایمپلنت به دلایل مختلفی از جمله عدم مهارت داشتن دندان پزشک، عدم اتصال و احاطه شدن ایمپلنت توسط استخوان و بهبود نیافتن بیمار بعد از کاشت ایمپلنت می تواند باشد. شکست ایمپلنت به دو دسته تقسیم می شود؛

شکست زود هنگام

ایمپلنت ممکن است در چند ماه اول بعد از کاشت ایمپلنت با شکست مواجه شود. عواملی که می تواند به این شکست زود هنگام دامن بزند و آن را سرعت بخشد عبارت اند از عفونت زود هنگام، سبک زندگی نادرست بیمار و عدم استخوان سازی (استئواینتگریشن).

شکست دیر هنگام

شکست های دیر هنگام می توانند چندین ماه و یا حتی یک سال پس از کاشت ایمپلنت رخ دهند. یکی از مهم ترین دلایلی که سبب این شکست می شود عفونت اطراف ایمپلنت یا پری ایمپلنیتیس می باشد. این عفونت سبب می شود استخوان اطراف ایمپلنت از بین برود. در این حالت ایمپلنت باید به سرعت خارج شود تا اسیب شدیدتری به استخوان فک نرسد.

پروتز دندان انواع مختلفی دارد

فرایند برداشتن ایمپلنت مشکل یافته

برای برداشت ایمپلنت کاشته شده، فرد مذکور باید تحت بی حسی قرار بگیرد. برای انجام این فرایند از ابزار پیشرفته و خاصی استفاده می شود تا کم ترین آسیب به لثه و فک بیمار وارد شود. در ابتدا کراون یا روکش دندان (دندان مصنوعی قرار گرفته بر روی پایه) برداشته می شود. این کار دسترسی به ریشه ی ایمپلنت را ساده تر می کند. برای جدا ساختن ریشه ی پیچ مانند از استخوان از یک آچار مخصوص استفاده می شود. در صورتی که ایمپلنت کاملا به استخوان متصل شده باشد ممکن است به یک وسیله ی برشی نیاز باشد.

اگر شرایط بیمار مناسب باشد و طبق تشخیص دندان پزشک مشکلی وجود نداشته باشد، می توان زمانی که ایمپلنت قبلی خارج می شود، ایمپلنت جدید جایگذاری شود. هرچند، در برخی موارد بیمار نیازمند پیوند استخوان می باشد تا میزان استخوان برای کاشت ایمپلنت جدید مناسب و حمایت گر باشد. گزینه ی دیگر این است که فرد صبر کند تا محل ایمپلنت بهبود پیدا کند و سپس ایمپلنت جدید جایگذاری شود.

آیا فرایند برداشتن یا تعویض ایمپلنت دردناک است؟

فرایند برداشتن و یا تعویض ایمپلنت دردناک نیست. هنگامی که دندان پزشک شما از مقدار کافی بی حسی موضعی استفاده کند و به خوبی بافت اطراف ایمپلنت را بی حس کند، احساس و فشار و لرزش تنها چیزی است که شما متوجه آن می شوید.

آیا فرایند برداشتن ایمپلنت و یا تعویض آن دشوار است؟

این مورد به این بستگی دارد که به چه میزان ایمپلنت و استخوان به هم متصل شده اند. برخی ایمپلنت ها در اثر عفونتی که درگیر آن شده اند به سادگی از محل خود خارج می شوند. اما ایمپلنت هایی که به خوبی با استخوان درگیر شده اند و یا ریشه ی پیچی شکل آن ها شکسته است، از فرایندهای دشوار محسوب می شوند و معمولا نیازمند برداشت بخشی از استخوان هستند که به ایمپلنت متصل شده است. همچنین ممکن است نیاز به دریل و ابزارهای مختلف پیدا شود.

جراحی ایمپلنت دندان

مراقبت های بعد از انجام فرایند برداشت ایمپلنت

برداشت ایمپلنت فرایندی است که در دندان پزشکی بسیار مشابه کشیدن دندان است. بیشتر درد بعد از انجام فرایند قابل انتظار و طبیعی است و می توان آن را با مسکن کاهش داد. اما اگر ۵ تا ۷ روز بعد از انجام فرایند، همچنان درد موجود باشد، باید به دندان پزشک مراجعه کرد زیرا ممکن است محل جراحی عفونت کرده باشد یا مشکلی در حین انجام فرایند رخ داده باشد.

بهتر است با دندان پزشک خود مشورت کنید و به تمامی توصیه های بهداشتی بعد از جراحی با دقت عمل کنید. توصیه های بهداشتی بعد از انجام فرایند معمولا شامل موارد زیر هستند؛

  • تا زمانی که بی حسی دهان و دندان شما برطرف نشده است به هیچ عنوان چیزی نخورید. زیرا ممکن است لب ها و لثه ی خود را بگزید.
  • از مسکن های تجویز شده و یا بدون نسخه برای تقلیل درد خود استفاده کنید. ممکن است دندان پزشک شما برای پیشگیری از دردی که قرار است بعد از رفع بی حسی به آن دچار شوید برایتان دارو تجویز کند. در این صورت طبق دستور متخصص خود رفتار کنید.
  • ورم کردن محل جراحی دور از انتظار نیست و نگران آن نباشید. ممکن است لب ها، لثه و لپ در محل جراحی اندکی کبود شود.
  • از خوابیدن بر روی محل جراحی بپرهیزید و از وارد کردن هر گونه فشار به آن بپرهیزید.
  • اگر ورم و درد بعد از جراحی بیش از اندازه طول بکشد باید آن را با دندان پزشک خود در جریان بگذارید.
  • ممکن است تا ۴۸ ساعت بعد از انجام فرایند، خونریزی خفیفی رخ دهد که طبیعی است. اگر خونریزی ادامه پیدا کرد، محل خونریزی را با گاز مرطوب تحت فشار قرار دهید.
  • از مواد غذایی نرم و آبکی استفاده کنید تا نیازی به جویدن با فشار زیاد نباشد.
  • از مصرف سیگار و الکل تا مدت ها بپرهیزید.
  • از بازی کردن با محل جراحی بپرهیزید. سعی کنید زبان خود را به آن نزنید و یا انگشت خود را بر روی آن قرار ندهید.
  • از کشیدن لب و لپ خود برای دیدن محل جراحی خودداری کنید.
  • برای خوردن مایعات از نی استفاده نکنید. ساکشن کردن نی ممکن است لخته ی ایجاد شده بر روی محل خونریزی را جدا و سبب شروع مجدد خونریزی شود.

برای دریافت مشاوره و دریافت سؤال بیشتر، با کلینیک تخصصی دندانپزشکی دکتر محمد نیکزاد تماس حاصل فرمایید.

۰۲۱۲۲۰۸۱۹۰۲

منبع : denturehealthcare

ممکن است شما دوست داشته باشید
نظر شما چیست؟

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.